گوشت حلال، مدارس اسلامی و صندوقهای قرض الحسنه، راههای نفوذ در کشورهای غربی

تولید کننده های بزرگ با استفاده از فشارهای تبلیغاتی اسلامگرایان افراطی مجبور به وارد شدن به بازی کالاهای حلال میشوند تا هدف امت سازی اسلامی در قلب سرزمینهای غیر مسلمان نشین پیش برود.

پناهنده نیوز – “آنچه در ظاهر بازار جهانی مواد غذایی، بانکداری و آموزش اسلامی جلوه می‌کند، در واقع شبکه‌ای پیچیده از قدرت و نفوذ است که می‌کوشد با زبان مصرف و تجارت، جوامع را به معیارهای بنیادگرایی دینی عادت دهد”. این نظر فلورانس برژو بلکر است که در کتاب خود به نام “جهاد از مسیر بازار” به تشریح نحوه تهاجم خاموش اسلام سیاسی در غرب از طریق ابزارهای اقتصادی و فرهنگی به بهانه مشارکت در برنامه های جامعه چند فرهنگی  پرداخته است. هدف این برنامه جهانی اسلام سیاسی، عادت دادن جوامع و عادی سازی اصول بنیادگرائی اسلامی در جها غرب و دنیای مسیحی است.

هرچند آغاز جنبشهای اسلام سیاسی سالها قبل از وقایع سال پنجاه و هفت (۱۹۷۹ میلادی) در ایران بود، اما با تشکیل جمهوری اسلامی در ایران بود که به اسلامگرائی هویت طلبانه در تمام دنیا دامن زد. البته تجربه ایران در به قدرت رسیدن اسلام سیاسی باعث شد که سایر کشورهای مسلمان نشین دنیا تا حدود زیادی در برابر بیماری به قدرت رسیدن اسلامگراها واکسینه شوند و تقریبا در هیچ کشور مسلمان دیگری الگوی ایران در تشکیل حکومت اسلامی تکرار نشد. هرچند اسلامگرایان در چند نقطه به قدرت رسیدند ولی نتوانستند تشکیل حکومت اسلامی بدهند.

به گفته بکلر؛ دولت‌های اقتدارگرای مسلمان، برای مهار اسلام‌گرایان و پرهیز از رویارویی مستقیم، به اسلامی‌سازی اجتماعی و اقتصادیِ،  ولو به صورت کنترل‌شده تن دادند. در نتیجه، دین به عرصۀ تولید و مصرف راه یافت و بسیاری از کشورها، از جمله مالزی و ترکیه، آن را به ابزاری برای توسعه‌ی تجارت خارجی خود بدل کردند.

در سال ۱۹۹۷  زمانی که مرجع جهانی استاندارد غذا (کدکس آلیمنتاریوس)، نهاد مشترک سازمان خواربار جهانی و سازمان جهانی بهداشت، استانداردهای “حلال” را در نظام جهانی تغذیه به رسمیت شناخت، گام اول برداشته شد. از آن پس، بازار حلال از مرزهای جهان اسلام فراتر رفت و در اروپا، استرالیا و آمریکای شمالی نیز گسترش یافت. اما به گفته بکلر، در این روند، اصطلاحات بی‌خطر و فنیِ بازرگانی تبدیل به  پوششی شد برای بازگشت اسلام‌گرایی در بازار جهانی.

پروژه امت سازی به جای دولت ملت

در سال ۲۰۱۲، نخستین کنگرۀ حلال کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی در امارات متحد عربی برگزار شد. شرکت‌کنندگان از سی‌و‌هفت کشور گرد هم آمدند تا بر سر یک استاندارد جهانیِ حلال با یکدیگر به توافق برسند. شعار رسمی نشست چنین بود: “یک نشان حلال، یک معیار حلال، یک امت متحد” این شعار گویای آرزوی جنبشی فراملی است که می‌کوشد با زبانی اقتصادی، مفهوم امت اسلامی را بازتعریف کند.

در این میان، شبکه‌های برون‌مرزی و گروه‌های اسلام‌گرا در غرب نیز به فعال شدند : آنان با استفاده از رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی، شرکت‌های بین‌المللی را که به‌زعم‌ آنها با احکام شرعی مطابقت ندارند، تحریم و افشا می‌کنند. این عملیات روانی و تبلیغاتی باعث میشد که به تدریج همه تولیدکنندگان بزرگ و مهم نیز برای جلوگیری از تحریم شدنشان وارد بازی “حلال” شوند که اهدافی بسیار فراتر ازرعایت مسائل شرعی اسلام دارد.

 اینگونه بود تبدیل مصرف‌کنندۀ مسلمان به سرباز بازار جهانی اسلام. رهبران جنبش‌های اسلامی، از جمعیت یک ‌میلیارد و سیصد میلیونی مسلمانان، نه فقط به عنوان یک قدرت دینی بلکه نیرویی اقتصادی برای پروژه امت سازی استفاده میکنند. به همین دلیل است که قرائت اسلام انقلابی و سیاسی اگر چه بسیار اقلیت کوچکی را در جهان اسلام، شاید کمتر از نیم درصد مسلمانان را شامل میشوند، اما چون با سکوت اکثریت مسلمانان مواجه هستند، بالاترین صدا را در بین مسلمانان دارند. رسانه های به اصطلاح به نعل و به میخ غربی هم البته با بزرگ کردن اخبار بی اهمیت درباره این مسائل به کمک رهبران اسلامگرا میشتابند.

از دید رهبران اسلام سیاسی، خرید کالای حلال استفاده از سیستم قرض الحسنه و صندوقهای مالی اسلامی،  تنها انتخابی مذهبی نیست، بلکه اقدامی سیاسی است برای مقابله با امپریالیست غرب و البته اسرائیل یهودی. بیش از  نود درصد مصرف کنندگان کالاهای “حلال” اصلا این مفهوم رهبران اسلام گرا حتی به ذهنشان هم خطور نمیکند. اما در عمل ئر خدمت آنان و اهداف به قول خودشان ضد امپریالیستی این اقلیت بسیار کوچک تندرو التقاطی قرار گرفته اند. آنها هر انتقادی از این روند نفوذ موذیانه را به عنوان اسلام هراسی معرفی میکنند و این روند امت سازی از  مفهوم “اسلام‌هراسی”  به‌ عنوان حربه‌ای برای خاموش کردن نقد برعلیه این پروژه امت سازی استفاده میکنند.

به گفته برژو- بکلر حلال دیگر فقط نشانِ یک محصول نیست، بلکه نشانۀ یک نظام فکری است که می‌کوشد بی‌صدا، اما پیگیر، معیارهای خود را بر جهان مدرن تحمیل کند.