تشکیل حکومت فراگیر ملی و بنیانهای مشروعیت حکمرانی انتقالی. دولت – ملت ایران و اراده ملی ایرانیان

تمام کسانی که در دایره یک واحد سیاسی به نام دولت- ملت ایران جای میگیرند حق دارند در تشکیل یک حکومت فراگیر ملی بر اساس چهار اصل اراده ملی ایرانیان مشارکت کنند.

شهاب ابراهیمی

وقایعی که در روزهای دی ماه ۱۴۰۴ در ایران رخ داد، همه را به این نتیجه رسانده که طرحی نو در افق سیاسی کشور ایران در شرف وقوع است. بعد از حضور میلیونی مردم در خیابانهای ایران در ۱۸ و ۱۹ دی ماه که با صراحت خواهان سرنگونی نظام جمهوری اسلامی وبازگشت پهلوی به ایران شدند و کشتار بی رحمانه هزاران نفر توسط حکومت اسلامی، حالا دیگر همه میدانند که باید خود را برای پس از حاکمیت ویرانگر جمهوری اسلامی آماده کنند. تشکیل یک حکومت فراگیر ملی با حضور همه نیروهای سیاسی ایرانیان هدف اصلی از دوره انتقال پس از فروپاشی جمهوری اسلامی است. این حکومت فراگیر ملی باید از مشروعیت و مقبولیت در بین همه ایرانیان برخوردار باشد تا بتواند به وضعیت نابسامان ایران در یک دوره میان مدت سامان بدهد. برای کسب این مشروعیت و مقبولیت ملی، دولت فراگیر لازم است ابتدا  در قالب سامانه دولت- ملت ایران جای گیرد و بعد بطور حتم متعهد به رعایت اصول چهارگانه اراده ملی ایرانیان باشد.

دولت – ملت ایران

کشور ایران امروز به عنوان یک واحد سیاسی یکپارچه در مفهوم مدرن حاکمیت سیاسی یعنی دولت – ملت ناشی از یک قرار داد اجتماعی، میتواند بر پایه اصول اساسی زیر تعریف شود:

یکم – آرمان و آرزوهای مشترک ملی

دوم – تاریخ و خاطرات مشترک جمعی

سوم – وضعیت و شرایط همه گیر کنونی

تمام نیروهای مردمی، سازمانهای صنفی ، جامعه مدنی و احزاب و گروههای سیاسی از هر عقیده و آرا و نظری که باشند در صورتی که بتوانند خود را در قالب اصول سه گانه بالا تعریف کنند و جای دهند، در مقوله  دولت – ملت ایران جای میگیرند و مینوانند در تشکیل یک حکومت فراگیر ملی مشارکت کنند. بدیهی است که مقوله   دولت – ملت  یک موضوع بسیار وسیع و عمیق است که نیاز به چندین کتاب برای تعریف و تشریح آن وجود دارد. اما بسیار خلاصه میتوان گفت:

آرمان و آرزوهای مشترک ملت ایران تبدیل شدن به یکی از  ملل متمدن و پیشرفته دنیا از لحاظ اقثصادی و فرهنگی است. برقراری حکومت مردم بر مردم با محدودیت و مشروطیت قدرت حاکم به قانون. برقراری حقوق مساوی بین زن و مرد از هر جهت. پیروی از قوانین حقوق بشر برای آزادی بیان، آزادی عقیده و مذهب و کار و تحصیل و حفظ شخصیت انسانی تک تک آحاد ملت از هرجنسیت و قومیت و گویش.  ایجاد محیط زیست مناسب و ایجاد شهرها و روستاهای آباد که همه به صورت یکسان از رفاه و آسایش در سراسر ایران برخوردار باشند. از سیستان و بلوچستان تا کرمان و کردستان. از خراسان تا خوزستان. از گیلان و مازندران تا بندرعباس و بوشهر.از آذربایجان و اراک تا مرکزی و سمنان و اصفهان. یزد و فارس و شیراز و تهران. همه استانها و شهرهای کوچک و بزرگ ایران به طور یکسان بهره مند از رفاه اقتصادی و آزادیهای اجتماعی و آبادی شهرها و روستاهایشان باشند. داشتن این آرمان و آرزوها ی مشترک ملی شرط قرار گرفتن در مقوله دولت – ملت ایران شمرده میشود.

تاریخ و خاطرات مشترک جمعی شامل قبول و درس گرفتن از همه شکستها و افتخار کردن و شاد شدن از همه پیروزیهائی است که به نام ملت و تاریخ ایران زمین از هزاران سال گذشته وجود داشته است، اکنون جریان دارد و تا هزاران سال دیگر نیز ادامه خواهد یافت. همه کسانی که خود را در غمگین شدن و درس گرفتن از شکستها و افتخار کردن و خوشحال شدن  از  پیروزیهای به نام ملت ایران شریک میدانند و تاریخ گذشته ایران را تاریخ خود میپندارند، در مقوله دولت – ملت ایران جای میگیرند.

وضعیت و شرایط همه گیر کنونی شامل همه مشکلات و ویرانی هائی است که در چند دهه گذشته از سوی حاکمان نابخرد بر همه ملت ایران از هر قوم و قبیله ای که باشند تحمیل شده است و اکنون همه ملت خواهان خروج از این وضعیت و برداشتن گامهای جدی برای دوباره ساختن ویرانه ها هستند. همه کسانی که این موضوع برایشان اهمیت دارد، در مقوله دولت – ملت ایران جای میگیرند.

اراده ملی ایرانیان

حکومت فراگیر ملی دارای یک دوره موقت انتقالی خواهد بود که حقانیت خود را از اراده ملی ایرانیان برای تغییر وضع موجود میگیرد. این اراده ملی در طول ده سال گذشته بارها از سوی ملت ایران ابراز شده است و تحولات بی سابقه در وضعیت زندگی مردم و خواسته ها و باورهایشان این حق را به آنها داده که بخواهند قرارداد جدیدی برای اداره امور جامعه خود ببندند که مقتضی زمان کنونی باشد.

مهمترین اصولی که در طی این دوره ملت ایران به اشکال مختلف بارها بیان کرده اند و بیانگر اراده ملی امروز ایرانیان است،  به طور خلاصه عبارتند از:

یکم: برقراری دموکراسی از طریق مراجعه به آرا عمومی به شکل مستقیم و غیر مستقیم

دوم: پایبندی عملی و الزام آور به عهدنامه جهانی حقوق بشر که اجرای آن الزام قانونی است.

سوم: برقرای یک حکومت چند صدائی و سکولار که جدائی دین از حکومت در آن تضمین شده باشد.

چهارم: حفظ تمامیت ارضی کشور ایران به صورت یکپارچه با قبول رسمی تنوع قومی و زبانی.

چهار اصل اراده ملی به صورت کامل لازم و ملزوم هم هستند و در صورتی برای هرکس یا گروهی  مشروعیت می آورند که همه آنها را با هم قبول داشته باشد و پاس بدارد. دمکراسی یعنی حکومیت اکثریت، وقتی می تواند قابل قبول باشد که آن اکثریت تعهد عملی و الزام آور به رعایت همه اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر داشته باشند، جدائی دو نهاد دولت و دین را پذیرفته باشند و اجرا کنند و به تمامیت ارضی ایران به صورت یک واحد یکپارچه با تنوع قومی زبانی متعهد باشند.